WYROK SĄDU (szósta izba)
z dnia 22 września 2016 r.(*)
Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Umowa dotacji na projekt „Virtual Pathological Heart of the Virtual Physiological Human” – Decyzja Komisji o dochodzeniu zwrotu części wypłaconych kwot – Niedopuszczalność – Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. – Przedstawienie dokumentów i uwag po upływie wyznaczonych terminów
W sprawie T‑206/15
Intercon sp. z o.o., z siedzibą w Łodzi (Polska), reprezentowana przez adwokata B. Egera,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez K. Herbout‑Borczak i S. Lejeune, działające w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
mającej za przedmiot wniesioną na podstawie art. 272 TFUE skargę o stwierdzenie, po pierwsze, naruszenia przez Komisję postanowień umowy dotacji nr 224635 dotyczącej finansowania projektu „Virtual Pathological Heart of the Virtual Physiological Human (VPH2)”, i po drugie, stwierdzenia, że kwoty wypłacone tytułem wkładu finansowego Unii Europejskiej stanowią koszty kwalifikowalne, w związku z czym kwota 70 620 EUR, której zapłaty żąda Komisja w piśmie z dnia 28 stycznia 2015 r. oraz w załączonej nocie debetowej, nie powinna podlegać zwrotowi,
SĄD (szósta izba),
w składzie podczas narady: S. Frimodt Nielsen (sprawozdawca), prezes, A.M. Collins i V. Valančius, sędziowie,
sekretarz: E. Coulon,
wydaje następujący
Wyrok
Okoliczności powstania sporu
1 Skarżąca, Intercon sp. z o.o., jest spółką prawa polskiego prowadzącą działalność w dziedzinie oprogramowania i przetwarzania danych.
2 W dniu 18 grudnia 2006 r. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęły decyzję nr 1982/2006/WE dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (Dz.U. 2006, L 412, s. 1, zwanego dalej „programem ramowym”). Ten program ramowy jest głównym instrumentem Unii Europejskiej w dziedzinie finansowania badań. Obejmuje on okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.
3 Na mocy tego programu ramowego w dniu 4 lipca 2008 r. Komisja Wspólnot Europejskich, działająca w imieniu Wspólnoty, zawarła z GMD Gesellshaft fuer Medizinische Datenverarbeitung mbH, występującą jako beneficjent i koordynator konsorcjum podmiotów uczestniczących w projekcie, umowę dotacji nr 224635 (zwaną dalej „umową”) dotyczącą finansowania projektu o nazwie „Virtual Pathological Heart of the Virtual Physiological Human” (VPH2) (zwanego dalej „projektem”) dotyczącego stworzenia dostosowanego do poszczególnych pacjentów modelu obliczeniowego i symulacyjnego, wspomagającego kardiologów i chirurgów naczyniowych w ocenie, jak poważne i rozległe jest schorzenie u pacjentów z niewydolnością lewej komory serca (LVD), z niedokrwienną niedomykalnością zastawki mitralnej (IMR) lub bez niej. Skarżąca jest jedną ze spółek będących beneficjentami, które zostały wymienione w art. 1 umowy jako członkowie konsorcjum korzystającego z tej dotacji.
4 Zgodnie z art. 3 umowy czas trwania projektu został początkowo ustalony na 36 miesięcy, począwszy od dnia 1 lipca 2008 r. Następnie umowę zmieniono, wydłużając czas trwania projektu do 40 miesięcy, do dnia 31 października 2011 r.
5 Skarżąca, jako członek konsorcjum i beneficjent umowy, przystąpiła do tej umowy poprzez złożenie podpisu, w dniu 1 lipca 2008 r., na formularzu A, zamieszczonym w załączniku IV do umowy. Ogólne warunki szczegółowo określające stosunki umowne między Komisją a beneficjentami zamieszczone są w załączniku II do umowy, zatytułowanym „Warunki ogólne” (zwanym dalej „warunkami ogólnymi”).
6 W ramach prowadzonego przez zewnętrznych audytorów audytu dotyczącego pierwszego z trzech okresów sprawozdawczych, na które dzielił się projekt, w dniach 7–11 marca 2011 r. przeprowadzono kontrole w zajmowanych przez skarżącą pomieszczeniach.
7 Projekt raportu z audytu dotyczący finansowej realizacji umowy został przekazany skarżącej. Skierowanym do Komisji pismem z dnia 4 lipca 2012 r. skarżąca powiadomiła, że nie zgadza się z przekazanym jej projektem raportu i wyraża sprzeciw wobec zawartych w nim twierdzeń. Stwierdziła ponadto, że wypełniła zobowiązania umowne, czemu przeczyły wnioski zawarte w projekcie raportu. Skarżąca nie podała żadnych argumentów ani informacji na poparcie swoich twierdzeń.
8 Pismem Komisji z dnia 4 października 2012 r. skarżącą poinformowano, że w braku konkretnych uwag do projektu raportu z audytu raport ten stał się ostateczny i że przekazano jej jego egzemplarz. Powołując się na wnioski z ostatecznego raportu z audytu, Komisja poinformowała skarżącą, że z wydatków zadeklarowanych przez nią w ramach umowy w pierwszym okresie sprawozdawczym na łączną kwotę 89 568 EUR jedynie kwota 478 EUR stanowi wydatki kwalifikowalne i w związku z tym kwotę 89 090 EUR stanowią wydatki uznane za niekwalifikowalne.
9 W raporcie z audytu audytorzy stwierdzili, że w braku dokumentacji, o którą prosili skarżącą, jej sprawozdania finansowe, które zostały skontrolowane, nie wykazują w szczególności we właściwy sposób kosztów kwalifikowalnych pokrywanych z budżetu projektu. W tych okolicznościach audytorzy uznali, że finansowe zarządzanie projektem nie było prowadzone w sposób dopuszczalny i zgodny z wymogami umowy. Uznali tym samym, że należy dokonać korekty na rzecz Komisji w wysokości 89 090 EUR łącznej kwoty wydatków zadeklarowanych przez skarżącą w pierwszym okresie sprawozdawczym.
10 Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie uprzedniego powiadomienia na temat procedury dochodzenia zwrotu Komisja zawiadomiła skarżącą, że w następstwie ostatecznego raportu z audytu przyjmuje, iż wydatki zadeklarowane przez skarżącą za pierwszy okres sprawozdawczy zostały zawyżone o kwotę 89 090 EUR, co odpowiada zawyżeniu wkładu finansowego Unii o kwotę 79 620 EUR. Wskazano także, że zgodnie z pkt II.22 ust. 6 warunków ogólnych kwota ta może stanowić przedmiot nakazu zwrotu przewidzianego w pkt II.21 ust. 1 tych warunków.
11 Ponadto skarżącą wezwano do zgłoszenia w terminie 30 dni od otrzymania pisma wszelkich nowych uwag, które nie zostały przekazane w ramach spornej procedury poprzedzającej wydanie ostatecznego raportu z audytu, a są istotne z punktu widzenia oceny Komisji.
12 Komisja wskazała także, że w braku zgłoszenia uwag w wyznaczonym terminie wyśle skarżącej notę debetową na kwotę 79 620 EUR z podanym terminem zapłaty.
13 W skierowanym do Komisji piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. skarżąca oświadczyła, że nie zgadza się z wnioskami zawartymi w raporcie z audytu, na podstawie których ma być wszczęta procedura dochodzenia zwrotu, gdyż zawarte w tym raporcie stwierdzenia są nieprawdziwe. Zażądała w szczególności ponownego wszczęcia procedury audytu, tak by zostały wzięte pod uwagę przedstawione informacje i dokumenty.
14 Jako załącznik do tego pisma skarżąca przesłała Komisji podpisany formularz, oznaczony jako „formularz CP4”, a także inne dokumenty. Zdaniem skarżącej dokumenty te zawierają w szczególności listy obecności pracowników zaangażowanych w projekt za odnośny okres, karty czasu pracy poszczególnych pracowników zatrudnionych przy projekcie, miesięczne deklaracje wskazujące liczbę godzin pracy w ramach projektu, podające zarys wykonanych zadań, umowy świadczenia usług lub umowy o pracę członków personelu zatrudnionych w ramach projektu, wyciągi bankowe z przelewami wynagrodzenia na konta danych pracowników oraz regulamin wypłaty premii przez skarżącą.
15 Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. (zwanym dalej „zaskarżonym pismem”) Komisja odpowiedziała na kwestie poruszone przez skarżącą w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. Odnosząc się do „formularza C4” za okresy sprawozdawcze od 1 lipca 2008 r. do 31 października 2011 r., Komisja wskazała, że otrzymała go jeszcze przed zakończeniem procedury audytu. Co do pozostałych dokumentów załączonych do pisma z dnia 14 sierpnia 2014 r. Komisja stwierdziła, że nie dostarczają one żadnych nowych dowodów pozwalających podważyć wnioski raportu z audytu. Komisja wyjaśniła też, że niektóre z tych dokumentów nie dotyczą projektu, który stanowił przedmiot omawianego audytu. Ponadto Komisja wskazała, że dokumenty te zostały złożone po zakończeniu procedury audytu, więc zgodnie z pkt II.22 ust. 2, 4 i 5 warunków ogólnych nie mogą być brane pod uwagę.
16 W tych okolicznościach Komisja uznała, że – jak wskazała w piśmie z dnia 16 czerwca 2014 r. – wydatki zadeklarowane przez skarżącą za pierwszy okres sprawozdawczy zostały zawyżone o kwotę 89 090 EUR, co odpowiada zawyżeniu wkładu finansowego Unii o kwotę 79 620 EUR, której zwrot jest przedmiotem noty debetowej załączonej do pisma.
17 W skierowanej do skarżącej nocie debetowej nr 3241500563 z dnia 28 stycznia 2015 r. (zwanej dalej „notą debetową”) zażądano od skarżącej, na podstawie pkt II.22 ust. 6 warunków ogólnych, zwrotu na rzecz Komisji kwoty 79 620 EUR w terminie do dnia 16 marca 2015 r.
Postępowanie i żądania stron
18 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 kwietnia 2015 r. skarżąca wniosła skargę w niniejszej sprawie. W skardze wniosła w szczególności o zawieszenie wykonania zaskarżonego pisma.
19 W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 24 lipca 2015 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności skargi, w szczególności żądania zawieszenia wykonania zaskarżonego pisma.
20 W drodze postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. wniosek o zawieszenie zaskarżonego pisma został oddalony, ponieważ stanowił on nieodłączną część skargi i nie został złożony w odrębnym piśmie. Ponadto zarzut niedopuszczalności skargi pozostawiono do rozstrzygnięcia w ramach rozpoznania sprawy co do istoty, a kwestię kosztów pozostawiono do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
21 W ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania Sąd wezwał skarżącą do udzielenia odpowiedzi na szereg pytań. Skarżąca nie zastosowała się do tego wezwania w wyznaczonym terminie.
22 W dniu 29 stycznia 2016 r. Komisja złożyła w sekretariacie Sądu odpowiedź na skargę.
23 Skarżąca nie złożyła repliki, w związku z czym pisemny etap postępowania został zamknięty w dniu 1 kwietnia 2016 r.
24 Żadna ze stron nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy w terminie określonym w art. 106 § 2 regulaminu postępowania.
25 Skarżąca wnosi zasadniczo do Sądu o:
– stwierdzenie, że Komisja działała z naruszeniem postanowień umowy, w szczególności pkt II.22 ust. 1, 2 i 4–6 warunków ogólnych;
– stwierdzenie, że środki, które Komisja wypłaciła skarżącej z tytułu jej udziału w projekcie, stanowią wydatki kwalifikowalne w rozumieniu pkt II.14 warunków ogólnych;
– dopuszczenie następujących dowodów z dokumentów:
– umowy;
– pisma Komisji z dnia 4 października 2012 r. o sygnaturze ARES(2012) 1165495;
– pisma skierowanego do Komisji z dnia 4 lipca 2012 r.;
– pisma Komisji z dnia 16 sierpnia 2014 r. o sygnaturze ARES(2014) 1967368;
– pisma skierowanego do Komisji z dnia 14 sierpnia 2014 r. i załączonych do niego dokumentów;
– zaskarżonego pisma;
– raportu biegłego z zakresu audytu projektów Unii, dotyczącego środków wypłaconych skarżącej w ramach projektu i tego, czy jej wydatki za pierwszy okres sprawozdawczy były kwalifikowalne w rozumieniu pkt II.14 warunków ogólnych;
– obciążenie Komisji kosztami postępowania.
26 Komisja wnosi do Sądu o:
– odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a przynajmniej oddalenie jej jako bezzasadnej;
– obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
27 Na mocy art. 106 § 3 regulaminu postępowania w braku złożenia przez strony główne, w terminie trzech tygodni od doręczenia stronom powiadomienia o zamknięciu pisemnego etapu postępowania, wniosku o przeprowadzenie rozprawy Sąd może zdecydować o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania. W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, i w braku wspomnianego wniosku postanawia orzec bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych.
W przedmiocie dopuszczalności
28 W zarzucie niedopuszczalności Komisja podnosi niedopuszczalność skargi ze względu na jej niezgodność z art. 76 § 1 lit. d) regulaminu postępowania. Podnosi ona w istocie, że ze skargi nie wynikają główne okoliczności stanu faktycznego i prawnego leżące u jej podstaw.
29 Skarga została wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r., należy więc zbadać, czy była zgodna z wymogami art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r., mającego zresztą to samo brzmienie, co art. 76 § 1 lit. d) regulaminu postępowania, który wszedł w życie w dniu 1 lipca 2015 r. i na który powołuje się Komisja.
30 Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. stanowi, że skarga wszczynająca postępowanie winna określać przedmiot sporu oraz zawierać zwięzłe przedstawienie podnoszonych zarzutów. Ich przedstawienie powinno być na tyle jasne i precyzyjne, by umożliwiało stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi sprawowanie kontroli sądowej. W celu zapewnienia pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby żądania były dopuszczalne, najbardziej istotne okoliczności stanu faktycznego i stanu prawnego, na których opiera się skarga, powinny wynikać, przynajmniej w zarysie, lecz w sposób spójny i zrozumiały, z samej treści skargi (zob. postanowienie z dnia 3 kwietnia 2006 r., International Institute for the Urban Environment/Komisja, T‑74/05, niepublikowane, EU:T:2006:100, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo).
31 W niniejszym przypadku w pkt 1, 2 i 6 skargi skarżąca wskazała, po pierwsze, kwestionowane przez siebie akty wydane przez Komisję, a po drugie, umowę, którą podpisała z Komisją, w ramach której to umowy akty te zostały wydane. Skarżąca wskazała również w pkt 6 skargi, że podstawę tej skargi stanowi art. 272 TFUE na podstawie klauzuli arbitrażowej zawartej w art. 9 umowy.
32 Tak więc skarżąca przedstawiła jednak, choć tylko w zarysie, zasadnicze okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu i podała podstawę skargi, czyli art. 272 TFUE. Nie można uznać, że fakt, iż skarga nie zawiera obszernego opisu stanu faktycznego i okoliczności powstania sporu, uniemożliwia Komisji przygotowanie obrony, a Sądowi sprawowanie kontroli sądowej w ramach niniejszej skargi.
33 W odniesieniu do pierwszego żądania, dotyczącego stwierdzenia, że Komisja działała z naruszeniem postanowień umowy, należy zauważyć, że w pkt 1 i 2 skargi skarżąca wskazała, iż kwestionuje zaskarżone pismo i załączoną do niego notę debetową, w których Komisja żąda od niej zwrotu kwoty 79 620 EUR, ze względu na to, że akty te naruszają pkt II.22 ust. 1, 2 i 4–6 warunków ogólnych. Na poparcie tego twierdzenia w pkt 7 skargi podnosi ona, że oba te akty Komisji zostały sporządzone w oparciu o okoliczność braku wystarczającej dokumentacji na poparcie zadeklarowanych przez skarżącą wydatków, mimo że przedstawiła ona taką dokumentację w wymaganym terminie.
34 W związku z powyższym należy uznać, że przedmiot skargi, polegający na stwierdzeniu naruszenia pkt II.22 ust. 1, 2 i 4–6 warunków ogólnych, a także okoliczności faktyczne i prawne, na których skarga jest oparta, wprawdzie w zarysie, lecz wynikają z treści samej skargi w sposób spójny i zrozumiały.
35 Zatem część pierwszą żądania stwierdzenia naruszenia pkt II.22 ust. 1, 2 i 4–6 warunków ogólnych należy uznać za dopuszczalną.
36 Co się tyczy dokumentów, o których dopuszczenie wnoszono w trzeciej części żądania, nie można podnieść ich niedopuszczalności, ponieważ zostały one faktycznie złożone przez skarżącą i mają służyć na poparcie i uzupełnienie okoliczności faktycznych i prawnych, na których oparte jest żądanie stwierdzenia naruszenia postanowień umowy.
37 Jeśli chodzi o drugie żądanie, dotyczące stwierdzenia, że środki wypłacone jako wkład finansowy Unii stanowią wydatki kwalifikowalne w rozumieniu pkt II.14 warunków ogólnych, należy wskazać, że w pkt 3 skargi skarżąca podnosi, iż środki te stanowią wydatki kwalifikowalne, w związku z czym nie jest ona zobowiązana do zwrócenia Komisji żądanej sumy. W tym względzie w pkt 7 skargi utrzymuje ona, że gdyby przedstawione przez nią dokumenty zostały wzięte pod uwagę, procedura audytu powinna była zostać wszczęta na nowo, raport z audytu zostałby prawdopodobnie zmieniony, a zadeklarowane przez skarżącą koszty uznano by za kwalifikowalne. Należy jednak stwierdzić, że nie można uznać, iż tego rodzaju argumentacja jasno i spójnie przedstawia okoliczności faktyczne i prawne, na których skarżąca opiera swoje żądanie stwierdzenia, że zadeklarowane przez nią w ramach umowy wydatki stanowią wydatki kwalifikowalne, których nie musi ona zwracać.
38 W tych okolicznościach, w zakresie, w jakim skarga ma za przedmiot wniosek o stwierdzenie, że środki wypłacone tytułem wkładu finansowego Unii stanowią wydatki kwalifikowalne na mocy pkt II.14 warunków ogólnych, nie spełnia ona wymogów określonych w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. Zatem część druga zarzutu jest niedopuszczalna.
39 Z powyższego wynika, że niniejsza skarga jest w części niedopuszczalna, w zakresie, w jakim zmierza do uzyskania stwierdzenia, że środki wypłacone tytułem wkładu finansowego Unii stanowią wydatki kwalifikowalne, a w części dopuszczalna, w zakresie, w jakim jej przedmiotem jest sformułowany na podstawie art. 272 TFUE wniosek o stwierdzenie naruszenia pkt II.22 ust. 1, 2 i 4–6 warunków ogólnych.
Co do istoty
40 Na poparcie żądania stwierdzenia naruszenia pkt II.22 ust. 1, 2 i 4–6 warunków ogólnych skarżąca zarzuca w istocie Komisji, że ta sporządziła zaskarżone pismo i notę debetową, nie biorąc pod uwagę dokumentacji, którą skarżąca przedstawiła w wyznaczonym terminie, a która zawierała dowody istotne w kontekście zmiany wniosków raportu z audytu.
41 Przede wszystkim należy przypomnieć, że zgodnie z pkt II.22 ust. 1 warunków ogólnych Komisja może przeprowadzić audyt do pięciu lat po zakończeniu danych projektów, przy pomocy zewnętrznych audytorów, własnych służb albo Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF‑u). Skarżąca nie podniosła zaś żadnych zarzutów wobec procedury audytu w postaci prowadzonej przez audytorów w niniejszym przypadku. Zatem naruszenie pkt II.22 ust. 1 warunków ogólnych, które podnosi skarżąca, jest bezzasadne.
42 Następnie należy podkreślić, że postanowienia umowy dokładnie określają dokumenty, jakie beneficjenci dotacji powinni przedstawić, oraz terminy, w jakich mają one być składane.
43 Co się tyczy uwag do projektu raportu z audytu, należy przypomnieć, że zgodnie z pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych na podstawie wniosków z audytu audytorzy sporządzają projekt raportu, który otrzymują Komisja i beneficjent. Beneficjent może zgłosić uwagi do projektu raportu w terminie miesiąca od otrzymania go. Ponadto wskazano, że Komisja może nie uwzględniać uwag lub dokumentów przedstawionych po upływie tego terminu, a raport końcowy należy przesłać beneficjentowi w ciągu dwóch miesięcy po upływie tego terminu.
44 W niniejszym przypadku jest bezsporne, że w następstwie audytu przeprowadzonego u skarżącej w dniach 7–11 marca 2011 r. został jej przekazany projekt raportu z audytu i że zgłosiła ona do niego uwagi w piśmie z dnia 4 lipca 2012 r. Trzeba zauważyć, że uwagi te zawierały jedynie oświadczenie skarżącej o sprzeciwie podniesionym wobec wniosków raportu. Na poparcie tego oświadczenia nie przedstawiono żadnych innych uwag czy twierdzeń, ani też dokumentów.
45 W tych okolicznościach na podstawie pkt II.22 ust. 5 warunków ogólnych Komisji nie można zarzucać, że w zakończonej procedurze audytu nie wzięła pod uwagę uwag i dokumentów przedstawionych przez skarżącą w dniu 14 sierpnia 2014 r. Zatem zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez Komisję tego postanowienia jest bezzasadny.
46 Ponadto, jak słusznie podnosi Komisja, na podstawie pkt II.22 ust. 2 i 4 warunków ogólnych beneficjent powinien bezpośrednio udostępnić Komisji wszystkie szczegółowe informacje i dane, których ona zażąda, w celu skontrolowania realizacji umowy i ułatwienia audytorom dostępu do wszystkich informacji niezbędnych do przeprowadzenia audytu. Zgodnie z tymi postanowieniami owe informacje i dane powinny być precyzyjne, kompletne i faktyczne.
47 Z raportu z audytu, streszczonego w pkt 9 powyżej, wynika natomiast, że skarżąca nie udostępniła audytorom szczegółowych i kompletnych informacji dotyczących w szczególności deklarowanych kosztów personelu, faktycznego udziału osób zatrudnionych przy realizacji prac w ramach projektu, zadań, terminów i kosztów określonych w umowach o pracę zawartych z konsultantami oraz ich kosztów. Skarżąca, która nie przedstawiła żadnych konkretnych danych przeczących wnioskom raportu z audytu, sama przyznaje, że dopiero w piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r. i w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r., powołanym w pkt 13 powyżej, przedstawiła dokumenty, których brak stwierdzili audytorzy podczas audytu przeprowadzonego w 2012 r.
48 W tych okolicznościach zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez Komisję pkt II.22 ust. 2 i 4 warunków ogólnych jest bezzasadny.
49 W zakresie uwag dotyczących procedury dochodzenia zwrotu należy stwierdzić, że pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Komisja poinformowała skarżącą o wszczęciu procedury dochodzenia zwrotu i wezwała ją do przedstawienia w terminie 30 dni od otrzymania pisma wszelkich nowych uwag, które nie zostały przekazane w ramach spornej procedury poprzedzającej wydanie ostatecznego raportu z audytu, a są istotne z punktu widzenia oceny Komisji.
50 Skarżąca odpowiedziała Komisji pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. Mimo wątpliwości, jakie Komisja mogła mieć z powodu spóźnionej odpowiedzi, z zaskarżonego pisma wynika, że przeanalizowała ona złożone przez skarżącą dokumenty.
51 W zaskarżonym piśmie Komisja przekazała bowiem skarżącej swoje wnioski z analizy przedstawionych przez skarżącą dokumentów. Stwierdziła, że wersje formularza C za trzy okresy sprawozdawcze zostały już przedstawione, zanim odbył się audyt. Co do pozostałych przedstawionych dokumentów Komisja wskazała, że nie dostarczają one żadnych nowych informacji lub że odnoszą się do projektu innego niż ten, który podlegał audytowi w niniejszym przypadku. Należy podkreślić, że skarżąca nie zakwestionowała tych wniosków Komisji.
52 W tych okolicznościach argumenty dotyczące braku uwzględnienia przez Komisję przedstawionych przez skarżącą dokumentów i uwag należy uznać za bezzasadne.
53 Należy wreszcie przypomnieć, że punkt II.22 ust. 6 warunków ogólnych zezwala Komisji na podjęcie, na podstawie wniosków z audytu, środków, które uzna ona za niezbędne, w tym nakazanie zwrotu części lub całości wypłaconych kwot.
54 W niniejszym przypadku ostateczny raport z audytu przekazany skarżącej w dniu 4 października 2012 r. wykazał, że finansowe zarządzanie projektem nie jest zgodne z wymogami umowy. I tak, z wniosków tego raportu wynika, że wydatki zadeklarowane za pierwszy okres sprawozdawczy zostały zawyżone o kwotę 89 090 EUR, co odpowiada zawyżeniu wkładu finansowego Unii o kwotę 79 620 EUR.
55 W tych okolicznościach Komisji nie można zarzucać, że wszczęła ona na podstawie pkt II.22 ust. 6 warunków ogólnych procedurę dochodzenia zwrotu kwoty 79 620 EUR, o czym zawiadomiono skarżącą zaskarżonym pismem i co stanowiło przedmiot noty debetowej.
56 Zatem zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez Komisję pkt II.22 ust. 6 warunków ogólnych jest bezzasadny.
57 Mając na uwadze powyższe rozważania, skargę należy w części odrzucić jako niedopuszczalną, a w części oddalić jako bezzasadną.
W przedmiocie kosztów
58 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami zgodnie z żądaniem Komisji.
Z powyższych względów
SĄD (szósta izba)
orzeka, co następuje:
1) Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.
2) Intercon sp. z o.o. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.
Frimodt Nielsen | Collins | Valančius |
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 22 września 2016 r.
Podpisy
* Język postępowania: polski.