WYROK SĄDU (siódma izba)

z dnia 15 października 2015 r. (*)

Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający część drzwi – Wcześniejszy wzór międzynarodowy przedstawiający rozwiązanie chronione patentem amerykańskim – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Brak innego całościowego wrażenia – Dowód na publiczne udostępnienie wcześniejszego wzoru – Krąg wyspecjalizowanych odbiorców z danej branży – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Artykuł 6, art. 7 ust. 1 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002

W sprawie T‑251/14

Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski, z siedzibą w Zabierzowie (Polska), reprezentowana przez J. Radłowskiego, radcę prawnego,

strona skarżąca,

przeciwko

Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez D. Walicką i A. Folliarda-Monguirala, działających w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:

„PIS” Petrycki i Sorys sp.j. (PIS), z siedzibą w Jaśle (Polska), reprezentowana przez D. Kuliga, radcę prawnego,

mającej za przedmiot skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 1464/2012‑3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Petrycki i Sorys sp.j. (PIS) a Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski,

SĄD (siódma izba),

w składzie: M. van der Woude, prezes, I. Wiszniewska-Białecka i I. Ulloa Rubio (sprawozdawca), sędziowie,

sekretarz: E. Coulon,

po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 22 kwietnia 2014 r.,

po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 1 sierpnia 2014 r.,

po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 28 lipca 2014 r.,

uwzględniwszy, że w terminie miesiąca od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął żaden wniosek o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy zatem, na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy i w zastosowaniu art. 135a regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r., orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania,

wydaje następujący

Wyrok

 Okoliczności powstania sporu

1        W dniu 7 września 2009 r. skarżąca, Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski, dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia do rejestracji wzoru wspólnotowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 27, s. 142).

2        Wzór wspólnotowy, o którego rejestrację wystąpiono, wygląda następująco:

3        Produkt, w którym sporny wzór miał być zawarty, należy do klasy 25.02 w rozumieniu Porozumienia ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych podpisanego w Locarno dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiada następującemu opisowi: „część drzwi”.

4        Sporny wzór został zarejestrowany jako wzór wspólnotowy pod numerem 1608365‑0001 i opublikowany w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych nr 188/2009 z dnia 21 września 2009 r.

5        W dniu 29 lipca 2011 r. interwenient, „PIS” Petrycki i Sorys spółka jawna, wniósł do OHIM na podstawie art. 52 rozporządzenia nr 6/2002 wniosek o unieważnienie spornego wzoru, oparty na art. 25 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, wskazując, że wzór ten pozbawiony jest nowości i indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

6        Na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru interwenient przedstawił wyciąg z bazy danych United States patent and trademark office (USPTO, urzędu patentowego Stanów Zjednoczonych) dotyczący patentu nr 4247237, zatytułowanego „wypełnienie o strukturze plastra miodu”, udzielonego w dniu 27 stycznia 1981 r. Wcześniejszy wzór zawiera przedstawione poniżej wypełnienie o strukturze plastra miodu:

7        Decyzją z dnia 11 czerwca 2012 r. Wydział Unieważnień OHIM uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, wskazując, że wzór jest pozbawiony indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 tego aktu.

8        W dniu 3 sierpnia 2012 r. skarżąca wniosła na podstawie art. 55–60 rozporządzenia nr 6/2002 odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień.

9        Decyzją z dnia 29 stycznia 2014 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Trzecia Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie. Izba Odwoławcza stwierdziła ogólnie rzecz biorąc, że nawet jeżeli sporny wzór spełnia ścisłe kryterium nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002, jest on pozbawiony charakteru indywidualnego w rozumieniu art. 6 tego aktu, ponieważ wywołuje na poinformowanym użytkowniku to samo całościowe wrażenie co wzór wcześniejszy. Izba Odwoławcza wskazała przede wszystkim, że wyciąg dotyczący amerykańskiego patentu nr 4247237 na rozwiązanie zatytułowane „wypełnienie o strukturze plastra miodu” stanowi dowód na jego publiczne udostępnienie przed datą dokonania zgłoszenia spornego wzoru. Następnie zauważyła ona, że wzór zarejestrowany jako „część drzwi” stanowi widoczny element, który pokrywa drzwi wahadłowe. Ponadto stwierdziła ona, że poinformowanym użytkownikiem „części drzwi” jest każdy, kto zwykle nabywa tego typu produkty, zapoznawszy się uprzednio z dostępnymi katalogami oraz zasięgnąwszy informacji w odpowiednich sklepach branżowych i w internecie. Izba Odwoławcza wskazała też, że stopień swobody twórcy przy opracowaniu takiego wzoru jest praktycznie nieograniczony, ponieważ w tego rodzaju produktach można wykorzystywać dowolne kolory, struktury, kształty czy materiały. W tym względzie jedyne ograniczenie stanowi dla twórcy to, że dany produkt musi być funkcjonalny, to znaczy, że musi oddzielać przestrzeń i służyć jako wypełnienie pomiędzy obramowaniem drzwi. Wreszcie Izba Odwoławcza uznała, że różnice między rozpatrywanymi wzorami nie są tego rodzaju, by zwrócić uwagę poinformowanego użytkownika, ponieważ nie mają wpływu na całościowe wrażenie. W rezultacie Izba Odwoławcza unieważniła prawo do spornego wzoru na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002.

 Żądania stron

10      Skarżąca wnosi do Sądu o:

–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

–        przekazanie sprawy OHIM celem ponownego rozpoznania;

–        nakazanie OHIM pokrycia kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Sądem.

11      OHIM wnosi do Sądu o:

–        oddalenie skargi w całości;

–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

12      Interwenient wnosi do Sądu o:

–        oddalenie skargi w całości;

–        utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji;

–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

 Co do prawa

 W przedmiocie dopuszczalności skargi

13      OHIM stwierdza ogólnie rzecz biorąc, że przedstawienie zarzutów w skardze nie spełnia wymogów art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r., zwłaszcza z tego względu, że skarżąca nie wskazuje przepisu prawnego, którego naruszenie byłoby podnoszone.

14      Należy przypomnieć, że na podstawie art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. skarga powinna zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów. Przedstawienie to musi być wystarczająco jasne i precyzyjne, aby pozwolić stronie pozwanej na przygotowanie obrony, a Sądowi na wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi [wyrok z dnia 21 kwietnia 2004 r., Concept/OHIM (ECA), T‑127/02, Rec, EU:T:2004:110, pkt 17].

15      Należy również przypomnieć, że strona skarżąca nie jest zobowiązana wyraźnie wskazać konkretnej normy prawa, na której opiera swój zarzut, pod warunkiem że jej argumentacja jest wystarczająco jasna, by strona przeciwna i sąd Unii mogły bez trudności określić tę normę (zob. podobnie wyrok z dnia 10 maja 2006 r., Galileo International Technology i in./Komisja, T‑279/03, Zb.Orz., EU:T:2006:121, point 41).

16      W niniejszej sprawie ze skargi wynika, że z jednej strony skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej nieprzeprowadzenie badania, czy wcześniejszy wzór międzynarodowy jest dostatecznie znany wyspecjalizowanym środowiskom w danej branży działającym w Unii, wbrew temu, czego wymaga art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. Z drugiej strony równie jasne jest, że kwestionując przyjętą przez Izbę Odwoławczą przy dokonywaniu oceny indywidualnego charakteru wzoru interpretację pojęcia poinformowanego użytkownika i stopnia swobody twórcy, skarżąca podnosi naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.

17      Wobec powyższego należy stwierdzić dopuszczalność niniejszej skargi.

 Co do istoty

18      Na poparcie skargi skarżąca podnosi zasadniczo dwa zarzuty, dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, a po drugie – naruszenia art. 6 tego aktu.

 W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002

19      Skarżąca podnosi, że wbrew wymaganiom art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, Izba Odwoławcza nie ustaliła, czy wcześniejszy wzór międzynarodowy jest dostatecznie znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii. Wskazuje ona, że tytułem dowodu na tę okoliczność interwenient przedstawił jedynie amerykańskie opisy patentowe, które nie są zwykle znane podmiotom z omawianej branży. A zatem wniosek, do którego doszła Izba Odwoławcza, jest błędny. Skarżąca argumentuje wreszcie, że przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą ocena kolidujących ze sobą rozwiązań technicznych jest niewystarczająca, ponieważ poprzestaje na analizie patentów amerykańskich.

20      OHIM i interwenient nie zgadzają się z twierdzeniami skarżącej.

21      Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 przewiduje, iż uważa się, że wzór został udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu lub w inny sposób, lub wystawiony, wykorzystany w handlu, lub w inny sposób ujawniony przed datą określoną w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane, podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii.

22      Co się tyczy, po pierwsze, argumentu skarżącej dotyczącego nieprzeprowadzenia przez Izbę Odwoławczą badania skuteczności publicznego udostępnienia wzoru międzynarodowego wyspecjalizowanym środowiskom branżowym działającym w Unii, należy zauważyć na wstępie, że art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 wyraźnie wymienia publikację jako jeden ze sposobów publicznego udostępnienia wzoru. W niniejszym wypadku z przedstawionego przez interwenienta w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień wyciągu z bazy danych USPTO wynika, że amerykański patent nr 4247237, zatytułowany „wypełnienie o strukturze plastra miodu”, został opublikowany w dniu 27 stycznia 1981 r. W rezultacie Izba Odwoławcza słusznie uznała, że publikacja ta stanowiła dowód na istnienie i pierwszeństwo publicznego udostępnienia wzoru przedstawionego w pkt 6 powyżej, czyli przed dniem 7 września 2009 r. – datą dokonania zgłoszenia spornego wzoru w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.

23      W tych okolicznościach publikacja amerykańskich opisów patentowych wcześniejszego wzoru zatytułowanego „wypełnienie o strukturze plastra miodu” w bazie danych z dziedziny patentów, z którą można zapoznać się bez ograniczenia dostępu na stronie internetowej USPTO, stała się całkowicie dostępna wyspecjalizowanym środowiskom branżowym, również tym działającym w Unii, a nie tylko w Stanach Zjednoczonych.

24      Ponadto z akt sprawy wynika, że interwenient przedstawił w toku postępowania w sprawie unieważnienia prawa do spornego wzoru, a także przed Sądem, dowody, które wykazują, iż technologia wypełniania drzwi „o strukturze plastra miodu” była znana wyspecjalizowanym środowiskom branżowym działającym w Unii przed dokonaniem zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji. Interwenient przedstawił bowiem fragmenty czasopism dekoratorskich, oferty produktów sprzedawanych w Unii i zgłoszenia wynalazków europejskich dotyczące wypełnienia drzwi „o strukturze plastra miodu” sprzed daty dokonania zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji.

25      Dodatkowo, zgodnie z orzecznictwem, wyspecjalizowane środowiska branżowe działające w Unii uczestniczą – w ramach zwykłego toku prowadzenia spraw – w targach i zapoznają się ze specjalistyczną prasą w swojej branży [wyrok z dnia 22 czerwca 2010 r., Shenzhen Taiden/OHIM – Bosch Security Systems (Urządzenie komunikacyjne), T‑153/08, Zb.Orz., EU:T:2010:248, pkt 21]. Należy zauważyć w tym względzie, że skoro wyspecjalizowane środowiska branżowe działające w Unii zapoznają się ze specjalistyczną prasą w swojej branży, jest tym bardziej możliwe, że zapoznają się one ze światowymi bazami danych w zakresie patentów. Nie można zatem wymagać od środowisk wyspecjalizowanych w omawianej tu branży podejmowania szczególnych i szeroko zakrojonych działań w celu zapoznania się z wcześniejszym wzorem (opinia rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawie H. Gautzsch Großhandel, C‑479/12, Zb.Orz., EU:C:2013:537, pkt 53).

26      W każdym razie wzór jest uznawany za udostępniony publicznie z chwilą, gdy strona powołująca się na to udostępnienie dowiedzie faktów świadczących o udostępnieniu. Aby obalić to domniemanie, strona, która zaprzecza takiemu udostępnieniu, jest natomiast zobowiązana wykazać w stopniu wymaganym prawem, że okoliczności danej sprawy mogą w sposób racjonalny stanowić przeszkodę dla tego, by owe fakty stały się znane wyspecjalizowanym środowiskom branżowym podczas zwykłego toku prowadzenia spraw. Należy bowiem podkreślić, że do skarżącej należało potwierdzenie przedstawianej przez nią tezy, iż wyspecjalizowane środowiska branżowe nie sięgają do rejestru USPTO, jednak nie przedstawiła ona żadnego faktu czy argumentu, który nie byłby po prostu zwykłym twierdzeniem, a który pozwoliłby dojść do takiego wniosku.

27      W rezultacie należy stwierdzić, że publikacja amerykańskich opisów patentowych mogła stać się – podczas zwykłego toku prowadzenia spraw – znana wyspecjalizowanym środowiskom branżowym działającym w Unii przed dokonaniem zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji.

28      Pierwszy z przedstawionych argumentów należy zatem oddalić.

29      Co się tyczy, po drugie, argumentu skarżącej, zgodnie z którym wszystkie dokumenty powołane przez stronę przeciwną są amerykańskimi opisami patentowymi, a nie dokumentami opublikowanymi w Unii, należy zauważyć, że ze sformułowania art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 wynika, iż dla uznania wzoru za udostępniony publicznie do celów stosowania art. 5 i 6 tego rozporządzenia nie jest wymagane, aby fakty świadczące o udostępnieniu zaistniały na terytorium Unii (wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., H. Gautzsch Großhandel, C‑479/12, Zb.Orz., EU:C:2014:75, pkt 33).

30      Należy bowiem zauważyć, że art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 odnosi się do szerokiego rozumienia publicznego udostępnienia wzoru, o czym świadczy wyrażenie „ujawniony w inny sposób”.

31      Warto ponadto przypomnieć, że ani rozporządzenie nr 6/2002, ani rozporządzenie Komisji (WE) nr 2245/2002 z dnia 21 października 2002 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 (Dz.U. L 341, s. 28 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 31, s. 14) nie określa obligatoryjnej formy dowodów, które muszą zostać przedstawione przez występującego z wnioskiem o unieważnienie prawa do wzoru w celu wykazania ujawnienia jego wzoru przed datą zgłoszenia do rejestracji wzoru, o którego ochronę się wnosi. Stąd też występujący z wnioskiem o unieważnienie może swobodnie dokonać wyboru dowodów, które uzna za stosowne do przedłożenia OHIM w celu poparcia swojego wniosku [wyrok z dnia 9 marca 2012 r., Coverpla/OHIM – Heinz-Glas (Flacon), T‑450/08, EU:T:2012:117, pkt 22, 23].

32      A zatem drugi z wysuniętych argumentów należy oddalić.

33      Co się tyczy, po trzecie, argumentu skarżącej, zgodnie z którym z jednej strony dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena dotycząca spornych rozwiązań technicznych została dokonana na podstawie patentów amerykańskich, a z drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, nie przedstawiono wystarczających dowodów na to, że patenty te były znane poinformowanemu użytkownikowi w Unii przed zgłoszeniem do rejestracji spornego wzoru, należy zauważyć, że z pkt 27 niniejszego wyroku wynika, iż druga strona wykazała w stopniu wymaganym prawem, że wcześniejszy wzór był znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii przed dokonaniem wspomnianego zgłoszenia.

34      W konsekwencji należy oddalić trzeci z wysuniętych argumentów i tym samym zarzut pierwszy w całości.

 W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 6 rozporządzenia nr 6/2002

35      Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 6 rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ uznała, iż sporny wzór, ze względu na całościowe wrażenie, jakie wywołuje na poinformowanym użytkowniku, jest pozbawiony indywidualnego charakteru. Skarżąca kwestionuje ogólnie rzecz biorąc dokonaną przez Izbę Odwoławczą w kontekście oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru interpretację pojęcia poinformowanego użytkownika i stopnia swobody twórcy.

36      OHIM i interwenient nie zgadzają się z argumentami skarżącej.

37      Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 wzór jest chroniony jako wzór wspólnotowy w zakresie, w jakim jest nowy i posiada indywidualny charakter.

38      Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 uznaje się, że zarejestrowany wzór posiada indywidualny charakter, jeśli całościowe wrażenie, jakie wywołuje on na poinformowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywiera na takim użytkowniku wzór, który został udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia wzoru do rejestracji lub, jeśli zastrzeżono pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa. Artykuł 6 ust. 2 tego rozporządzenia dodaje, że przy ocenie indywidualnego charakteru bierze się pod uwagę stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru.

39      Motyw 14 wspomnianego rozporządzenia precyzuje, że przy ocenie, czy dany wzór ma indywidualny charakter względem wcześniejszych wzorów, należy uwzględnić charakter produktu, w którym wzór znajduje zastosowanie lub się zawiera, a w szczególności sektor przemysłu, do którego należy.

40      Powyższe przepisy wskazują, że ocena indywidualnego charakteru wzoru wspólnotowego wynika zasadniczo z czteroetapowego badania [zob. podobnie wyrok z dnia 18 marca 2010 r., Grupo Promer Mon Graphic/OHIM – PepsiCo (Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych), T‑9/07, Zb.Orz., EU:T:2010:96, pkt 54–84]. Badanie to polega na określeniu, po pierwsze, sektora produktów, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany (zob. podobnie ww. wyrok Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych, EU:T:2010:96, pkt 55, 56), po drugie, poinformowanego użytkownika wspomnianych produktów oraz ich przeznaczenia, a także, poprzez odniesienie do tego poinformowanego użytkownika, stopnia znajomości stanu sztuki wzorniczej i stopnia uwagi wykazywanej przy porównywaniu – bezpośrednim, jeśli to możliwe – poszczególnych wzorów (zob. podobnie wyrok z dnia 20 października 2011 r., PepsiCo/Grupo Promer Mon Graphic, C‑281/10 P, Zb.Orz., EU:C:2011:679, pkt 53, 55, 59; ww. wyrok Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych, EU:T:2010:96, pkt 62), po trzecie, stopnia swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru (zob. podobnie ww. wyrok Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych, EU:T:2010:96, pkt 67), i po czwarte, wyniku porównania rozpatrywanych wzorów z uwzględnieniem właściwego sektora, swobody twórcy i całościowego wrażenia wywieranego na poinformowanym użytkowniku przez zakwestionowany wzór i przez każdy wcześniejszy wzór, który został udostępniony publicznie (zob. podobnie ww. wyrok Przedstawienie okrągłej podstawki do celów promocyjnych, EU:T:2010:96, pkt 72). Wstępną przesłanką badania indywidualnego charakteru wzoru oraz badania jego nowości na podstawie art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 jest ustalenie istnienia i pierwszeństwa publicznego udostępnienia każdego wzoru przywołanego na poparcie unieważnienia prawa do spornego wzoru [zob. podobnie wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., Budziewska/OHIM – Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku), T‑666/11, EU:T:2013:584, pkt 21].

41      W tych okolicznościach należy zbadać, czy z punktu widzenia poinformowanego użytkownika i biorąc pod uwagę stopień swobody twórcy części drzwi o strukturze plastra miodu, całościowe wrażenie wywierane przez sporny wzór różni się od całościowego wrażenia wywoływanego przez wzór wcześniejszy.

–       W przedmiocie poinformowanego użytkownika

42      Co się tyczy wykładni pojęcia poinformowanego użytkownika, należy zauważyć, że przymiot „użytkownika” oznacza, iż dana osoba używa produktu, w którym zawiera się wzór, zgodnie z przeznaczeniem tego produktu. Określenie „poinformowany” sugeruje ponadto, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle posiadają, i w związku z zainteresowaniem danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu (ww. w pkt 25 wyrok Urządzenie komunikacyjne, EU:T:2010:248, pkt 46, 47; ww. w pkt 40 wyrok PepsiCo/Grupo Promer Mon Graphic, EU:C:2011:679, pkt 59).

43      Pojęcie poinformowanego użytkownika powinno być rozumiane jako pojęcie pośrednie pomiędzy pojęciem przeciętnego konsumenta, stosowanym w dziedzinie znaków towarowych, od którego to konsumenta nie wymaga się posiadania szczególnej wiedzy i który z reguły nie porównuje bezpośrednio kolidujących ze sobą znaków towarowych, a znawcą w danej dziedzinie – ekspertem, który posiada szczegółowe kompetencje techniczne. A zatem pojęcie poinformowanego użytkownika powinno być rozumiane jako określające nie użytkownika wykazującego przeciętną uwagę, lecz jako osobę szczególnie uważną, czy to z racji swojego osobistego doświadczenia, czy posiadanej rozległej wiedzy w danym sektorze (zob. ww. w pkt 42 wyrok PepsiCo/Grupo Promer Mon Graphic, EU:C:2011:679, pkt 53).

44      Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza powinna była przyjąć szerszą interpretację pojęcia poinformowanego użytkownika, która objęłaby także producentów i sprzedawców, ponieważ zdefiniowany przez Izbę Odwoławczą poinformowany użytkownik, a mianowicie nabywca drzwi, nie będzie znał a priori procesu wytwarzania drzwi. W tym względzie skarżąca podnosi, że proces wytwarzania jest istotny, gdyż wypełnienie stanowi część wewnętrzną drzwi. Ponadto skarżąca podnosi, że nie zostało wykazane, iż drzwi lub elementy zawierające wypełnienie, których dotyczą amerykańskie opisy patentowe, są sprzedawane na terytorium Unii.

45      W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza wskazała w pkt 32 zaskarżonej decyzji, że sporny wzór stanowił widoczne części drzwi wykorzystywane w drzwiach wahadłowych i że w konsekwencji poinformowanym użytkownikiem jest „każdy, kto zwykle nabywa tego typu produkty, używa ich zgodnie z przeznaczeniem i uzyskuje na ich temat informacje, zapoznając się z katalogami, odwiedzając sklepy branżowe, przeglądając internet, itp.”.

46      Należy stwierdzić, że powyższa definicja odpowiada wykładni pojęcia poinformowanego użytkownika przedstawionej w pkt 42 powyżej. Izba Odwoławcza prawidłowo zdefiniowała bowiem użytkownika „części drzwi”, czyli z jednej strony osobę, która nabywa drzwi, w których zgodnie ze swym przeznaczeniem zawarta jest struktura plastra miodu, a z drugiej strony osobę, która nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, zdobyła informacje, zapoznawszy się z katalogami czy zasięgnąwszy informacji w internecie lub w sklepach sprzedających drzwi, i która wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu. Stąd tej definicji poinformowanego użytkownika odpowiada nabywca drzwi opisany przez Izbę Odwoławczą.

47      Należy jednak wskazać, że „części drzwi” są produktami, które mogą być przeznaczone zarówno dla sprzedawców i dystrybutorów, jak i dla użytkowników, którzy nabywają je dla własnych potrzeb. W tym względzie pojęcie poinformowanego użytkownika, zdefiniowane w pkt 42 powyżej, obejmuje, po pierwsze, odbiorcę profesjonalnego, który nabywa dany towar w celu dalszego rozprowadzenia go wśród użytkowników końcowych, a po drugie, samych użytkowników końcowych. W konsekwencji w niniejszym przypadku należy uznać, że poinformowanym użytkownikiem jest zarówno konsument, przywołany w zaskarżonej decyzji, jak i profesjonalny sprzedawca, wspomniany przez skarżącą.

48      W każdym razie okoliczność, że jedna z dwóch wyżej wymienionych grup poinformowanych użytkowników postrzega dane wzory jako wywierające to samo całościowe wrażenie wystarczy do stwierdzenia, że wzór jest pozbawiony indywidualnego charakteru [wyrok z dnia 9 września 2011 r., Kwang Yang Motor/OHIM – Honda Giken Kogyo (Silnik spalinowy wewnętrznego spalania), T‑10/08, EU:T:2011:446, pkt 23]. W tych okolicznościach fakt, że zaskarżona decyzja nie wymienia wśród poinformowanych użytkowników „części drzwi” odbiorców profesjonalnych, nie ma wpływu na zgodność tej decyzji z prawem [wyrok z dnia 14 czerwca 2011 r., Sphere Time/OHIM – Punch (Zegarek przymocowany do smyczy), T‑68/10, Zb.Orz., EU:T:2011:269, pkt 68, 69].

49      Co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym poinformowany użytkownik powinien znać proces wytwarzania drzwi, ponieważ wypełnienie stanowi wewnętrzną część drzwi, należy stwierdzić, po pierwsze, że Izba Odwoławcza wskazała w pkt 32 zaskarżonej decyzji, iż sporny wzór stanowią widoczne części drzwi wykorzystywane w drzwiach wahadłowych. Po drugie, zgodnie z orzecznictwem stosunkowo wysoki poziom uwagi, jaką wykazuje poinformowany użytkownik, nie oznacza, że jest on w stanie odróżnić – w zakresie wykraczającym poza doświadczenie nabyte przez niego w związku z używaniem danego produktu – aspekty wyglądu produktu, które są podyktowane jego funkcją techniczną, od aspektów, które są dowolne (ww. w pkt 25 wyrok Urządzenie komunikacyjne, EU:T:2010:248, pkt 46–48; ww. w pkt 48 wyrok Silnik spalinowy wewnętrznego spalania, EU:T:2011:446, pkt 24–26). W rezultacie wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, do celów oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru nie jest konieczne, by poinformowany użytkownik znał proces wytwarzania drzwi.

50      Wobec powyższego pierwszy z argumentów podniesionych w ramach zarzutu drugiego należy oddalić.

–       W przedmiocie stopnia swobody twórcy

51      Z orzecznictwa wynika, że stopień swobody twórcy należy określać ze szczególnym uwzględnieniem wymagań związanych z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej danego produktu lub jego części, a także przepisów prawnych mających zastosowanie do takiego produktu. Wspomniane wymagania prowadzą do standaryzacji niektórych właściwości, które stają się w ten sposób wspólne wielu wzorom stosowanym w danym produkcie [ww. w pkt 48 wyrok Silnik spalinowy wewnętrznego spalania, EU:T:2011:446, pkt 32; wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., Bell & Ross/OHIM – KIN (Obudowa zegarka), T‑80/10, EU:T:2013:214, pkt 112].

52      Z tego względu im większa jest swoboda twórcy przy opracowywaniu wzoru, tym rzadziej niewielkie różnice między kolidującymi ze sobą wzorami wystarczają do wywołania u poinformowanego użytkownika odmiennego całościowego wrażenia. I odwrotnie, im bardziej ograniczona jest swoboda twórcy przy opracowywaniu wzoru, tym bardziej nieznaczne różnice między kolidującymi ze sobą wzorami wystarczają do wywołania u poinformowanego użytkownika odmiennego całościowego wrażenia (ww. w pkt 51 wyroki: Silnik spalinowy wewnętrznego spalania, EU:T:2011:446, pkt 33; Obudowa zegarka, EU:T:2013:214, pkt 113).

53      Izba Odwoławcza uznała w pkt 35 zaskarżonej decyzji, że w niniejszym przypadku stopień swobody twórcy jest prawie nieograniczony, ponieważ omawiane produkty okładzinowe i wypełnieniowe mogą wykorzystywać dowolne kolory, struktury, kształty i materiały. W tym względzie Izba Odwoławcza wskazała, że jedynym ograniczeniem dla twórcy było wymaganie, aby produkt spełniał swoją funkcję, czyli oddzielał przestrzeń oraz służył jako wypełnienie pomiędzy obramowaniem drzwi.

54      Skarżąca, dążąc do zakwestionowania zasadności tego stwierdzenia, podnosi, że ustalony przez Izbę Odwoławczą indywidualny charakter wzoru ogranicza się do proporcji struktury siatki i jej ukształtowania, nie dotyczy zaś jako takiej koncepcji technicznej tego rodzaju wypełnienia. Ponadto skarżąca twierdzi, że argumentacja dotycząca możliwości różnego ukształtowania wypełniacza nie ma istotnego znaczenia, ponieważ odnosi się do sposobu, a nie do zewnętrznie postrzegalnej formy.

55      Otóż należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, proces wytwarzania wzoru nie ogranicza stopnia swobody twórcy. Jak wynika z pkt 3 powyżej, produkt, dla którego sporny wzór został zarejestrowany, odpowiada następującemu opisowi: „drzwi (część-)”. W tym zakresie należy stwierdzić, że powyższy opis jest bardzo szeroki i nie zawiera żadnego doprecyzowania co do rodzaju części drzwi, czy jej funkcji. W rezultacie skarżąca nie może podnosić, że swoboda twórcy była ograniczona względami technicznymi.

56      W tych okolicznościach nie można uwzględnić wspomnianego twierdzenia.

57      Zważywszy na powyższe, należy uznać, że poinformowany użytkownik drzwi zawierających wzór może być równie dobrze profesjonalistą, jak i konsumentem oraz że stopień swobody twórcy rozpatrywanych produktów jest bardzo wysoki, z tym tylko ograniczeniem, że produkty te mają oddzielać przestrzeń i służyć jako wypełnienie pomiędzy obramowaniem drzwi. Ponadto należy stwierdzić, że nawet jeśli ukształtowanie „części drzwi” przedstawionych w spornym wzorze i „części drzwi” przedstawionych we wcześniejszym wzorze wykazuje pewne różnice, to wciąż końcowe wrażenie, jakie wzory wywierają na poinformowanym użytkowniku, jest to samo, czyli wrażenie modelu drzwi z wypełnieniem o strukturze plastra miodu.

58      W rezultacie Izba Odwoławcza słusznie uznała, że z punktu widzenia poinformowanego użytkownika i biorąc pod uwagę stopień swobody twórcy, sporny wzór i wzór wcześniejszy wywierają to samo całościowe wrażenie.

59      Należy zatem oddalić zarzut drugi, a co za tym idzie – skargę w całości.

 W przedmiocie kosztów

60      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów

SĄD (siódma izba)

orzeka, co następuje:

1)      Skarga zostaje oddalona.

2)      Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski zostaje obciążona kosztami postępowania.

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 października 2015 r.

Podpisy

* Język postępowania: polski.