POSTANOWIENIE SĄDU (piąta izba)

z dnia 28 kwietnia 2015 r. (*)

Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Brak siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności – Oczywista niedopuszczalność – Zarzut niezgodności z prawem

W sprawie T‑284/14

Dyckerhoff Polska sp. z o.o., z siedzibą w Nowinach (Polska), reprezentowana przez adwokata K. Kowalczyka,

strona skarżąca,

przeciwko

Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez E. White’a oraz K. Herrmann, działających w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27),

SĄD (piąta izba),

w składzie: A. Dittrich, prezes (sprawozdawca), J. Schwarcz i V. Tomljenović, sędziowie,

sekretarz: E. Coulon,

wydaje następujące

Postanowienie

 Okoliczności faktyczne, przebieg postępowania i żądania stron

1        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 5 maja 2014 r. Dyckerhoff Polska sp. z o.o. wniosła skargę w niniejszej sprawie, mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

2        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 9 września 2014 r. Rada Unii Europejskiej złożyła wniosek o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji Europejskiej.

3        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 10 września 2014 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności na podstawie art. 114 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

4        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 18 września 2014 r. Parlament Europejski wniósł o dopuszczenie go do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji.

5        W dniu 30 października 2014 r. skarżąca złożyła uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności.

6        W skardze skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

7        W swoim zarzucie niedopuszczalności Komisja wnosi do Sądu o:

–        odrzucenie skargi jako oczywiście niedopuszczalnej;

–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

8        W swych uwagach odnoszących się do zarzutu niedopuszczalności skarżąca wnosi do Sądu o oddalenie zarzutu niedopuszczalności.

 Co do prawa

9        Zgodnie z art. 114 §§ 1 i 4 regulaminu postępowania jeżeli jedna ze stron o to wnosi, Sąd może orzec w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności bez rozpatrywania istoty sprawy. Zgodnie z art. 114 § 3 jeżeli Sąd nie zadecyduje inaczej, pozostała część postępowania w przedmiocie wniosku odbywa się ustnie. W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta sprawy dają mu wystarczająco jasny obraz sytuacji, a zatem nie ma konieczności otwierania ustnego etapu postępowania.

10      W uzasadnieniu swych żądań Komisja podnosi trzy przeszkody procesowe, które dotyczą, po pierwsze – przekroczenia terminu do wniesienia skargi, po drugie – braku legitymacji procesowej skarżącej ze względu na brak indywidualnego oddziaływania decyzji na jej sytuację, a po trzecie – okoliczności, że zaskarżona decyzja nie jest aktem regulacyjnym niezawierającym środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.

11      Jeżeli chodzi o pierwszą przeszkodę procesową, dotyczącą przekroczenia terminu do wniesienia skargi, to należy przypomnieć, że zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE skarga o stwierdzenie nieważności powinna być wniesiona w terminie dwóch miesięcy od – stosownie do przypadku – daty publikacji zaskarżonego aktu lub daty jego notyfikowania skarżącemu, lub, w razie ich braku, daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o tym akcie. Według art. 102 § 1 regulaminu postępowania jeżeli termin do zaskarżenia aktu wydanego przez instytucję biegnie od dnia opublikowania tego aktu, termin ten jest liczony począwszy od upływu 14. dnia następującego po dniu opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie z przepisami art. 102 § 2 tego regulaminu termin ten powinien poza tym zostać przedłużony o zryczałtowany dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.

12      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wspomniany termin do wniesienia skargi jest terminem zawitym, który został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności sytuacji prawnych i uniknięcia wszelkiej dyskryminacji oraz wszelkiego arbitralnego traktowania w wymiarze sprawiedliwości. Sąd Unii bada z urzędu, czy termin ten został zachowany (zob. wyrok z dnia 23 stycznia 1997 r., Coen, C‑246/95, Rec, EU:C:1997:33, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

13      W niniejszym przypadku jest bezsporne, że zaskarżona decyzja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym w dniu 7 września 2013 r.

14      Zgodnie z art. 102 § 1 regulaminu postępowania termin dwóch miesięcy do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni następujących po tej publikacji i na podstawie art. 102 § 2 regulaminu postępowania upłynął w dniu 2 grudnia 2013 r.

15      Jako że skarga została złożona w sekretariacie Sądu w dniu 5 maja 2014 r. – termin do jej wniesienia został przekroczony.

16      Skarżąca podnosi, że termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 3 kwietnia 2014 r., czyli w dniu, w którym ze względu na wydane w dniu 31 marca 2014 r. przez polską Radę Ministrów rozporządzenie, które jej dotyczyło, powzięła ona wiadomość o tym, że zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Argumentacja te nie może zostać uwzględniona. Należy bowiem przypomnieć, że z samego brzmienia art. 263 akapit szósty TFUE wynika, że kryterium daty powzięcia wiadomości o zaskarżonym akcie jako rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi posiada charakter pomocniczy w stosunku do kryteriów daty publikacji lub daty notyfikowania tego aktu. Ze względu na fakt, że terminy do wniesienia skargi mają na celu zapewnienie pewności prawa poprzez zapobieżenie nieograniczonemu w czasie zaskarżaniu aktów Unii wywołujących skutki prawne, data publikacji, jeśli publikacja ta ma miejsce, stanowi kryterium o rozstrzygającym znaczeniu dla określenia daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie może powoływać się na okoliczność, że powziął wiadomość o zaskarżonym akcie później niż w momencie opublikowania tego aktu, w celu odsunięcia w czasie rozpoczęcia biegu tego terminu (zob. postanowienie z dnia 25 listopada 2008 r., TEA/Komisja, C‑500/07 P, EU:C:2008:651, pkt 22, 23 i przytoczone tam orzecznictwo).

17      Wreszcie należy podnieść, że skarżąca nie dowiodła zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności czy siły wyższej – ani nawet nie powoływała się na nie – co pozwoliłoby na odstąpienie od zastosowania rozpatrywanego terminu na podstawie art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 tego statutu.

18      W konsekwencji żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne, bez potrzeby orzekania w przedmiocie zasadności drugiej i trzeciej przeszkody procesowej.

19      W zakresie, w jakim skarżąca zażądała stwierdzenia na mocy art. 277 TFUE niemożności stosowania wobec niej art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) i art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 (Dz.U. L 130, s. 1), należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przewidziana w art. 277 TFUE możliwość powołania się na niezgodność z prawem aktu o charakterze generalnym nie stanowi niezależnego prawa do wniesienia skargi i można z niej skorzystać tylko w sposób incydentalny, a tym samym niedopuszczalność skargi głównej pociąga za sobą niedopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 1981 r., Albini/Rada i Komisja, 33/80, Rec, EU:C:1981:186, pkt 17; postanowienie z dnia 3 września 2014 r., Kėdainių rajono Okainių i in./Rada i Komisja, T‑386/13, EU:T:2014:754, pkt 47). W niniejszym przypadku niedopuszczalność żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wniesionego przez skarżącą tytułem żądania głównego pociąga za sobą niedopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem podniesionego w sposób incydentalny.

20      Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną.

21      W takich okolicznościach postępowanie w przedmiocie przedstawionych przez Radę i Parlament wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

 W przedmiocie kosztów

22      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem Komisji obciążyć ją kosztami postępowania.

Z powyższych względów

SĄD (piąta izba)

postanawia, co następuje:

1)      Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2)      Postępowanie w przedmiocie przedstawionych przez Radę Unii Europejskiej i Parlament Europejski wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

3)      Dyckerhoff Polska sp. z o.o. pokrywa koszty postępowania.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 20 kwietnia 2015 r.

* Język postępowania: polski.