POSTANOWIENIE SĄDU (druga izba)

z dnia 14 kwietnia 2015 r.(1)

Skarga o odszkodowanie – Oczywisty brak właściwości

W sprawie T-823/14

Edward Guja, zamieszkały w Jaworznie (Polska), reprezentowany przez M. Szczeparę, adwokat,

strona skarżąca,

przeciwko

Rzeczpospolitej Polskiej,

strona pozwana,

mającej za przedmiot żądanie odszkodowania za szkodę, którą strona skarżąca poniosła w swoim przekonaniu w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń,

SĄD (druga izba),

w składzie: M.E. Martins Ribeiro (sprawozdawca), prezes, S. Gervasoni i L. Madise, sędziowie

sekretarz: E. Coulon,

wydaje następujące

Postanowienie

 Przebieg postępowania i żądania strony skarżącej

1        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 listopada 2014 r. strona skarżąca wniosła niniejszą skargę.

2        Wnosi ona do Sądu o:

–        stwierdzenie, że strona skarżąca poniosła szkodę w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń;

–        nakazanie Rzeczpospolitej Polskiej naprawienia wyrządzonej szkody;

–        obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

 Co do prawa

3        Zgodnie z art. 111 regulaminu postępowania, jeżeli Sąd jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi, może on, bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych, orzec w drodze postanowienia z uzasadnieniem.

4        W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia orzec bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych.

5        W niniejszej sprawie strona skarżąca, podnosząc swoje żądanie, domaga się naprawienia szkody, którą w swym przekonaniu poniosła w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń.

6        Właściwość Sądu w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej jest przewidziana przez art. 268 TFUE i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE, a także przez art. 188 akapit drugi EWEA. Zgodnie z tymi postanowieniami Sąd jest właściwy wyłącznie do rozpoznawania skarg o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucje lub organy Unii lub przez jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji (zob. podobnie wyrok z dnia 23 marca 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich/Lamberts, C‑234/02 P, Zb.Orz., EU:C:2004:174, pkt 49, 59).

7        W niniejszym przypadku sprawcą czynów, w następstwie których strona skarżąca poniosła w swym mniemaniu szkodę, nie jest ani instytucja, ani organ Unii.

8        Z powyższych stwierdzeń wynika, że niniejszą skargę należy odrzucić z powodu oczywistego braku właściwości, bez konieczności doręczenia jej stronie pozwanej.

 W przedmiocie kosztów

9        Ponieważ niniejsze postanowienie wydaje się przed doręczeniem skargi stronie pozwanej oraz zanim strona pozwana mogła ponieść koszty, wystarczy orzec, że strona skarżąca pokrywa własne koszty zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania.

Z powyższych względów

SĄD (druga izba)

postanawia, co następuje:

1)      Skarga zostaje odrzucona.

2)      Strona skarżąca pokrywa własne koszty.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2015 r.

1 Język postępowania: polski.